Verdere argumenten. Corrida door de jaren heen.

Omdat mijn vorige post misschien zijn doel een beetje voorbij schoot, schrijf ik dit stukje.

Hoe ver kun je komen met toegewijd trainen als je GEEN of nauwelijks aanleg tot de loopsport toont ? Bovenstaand diagram toont mijn evolutie tijdens de Corrida van 't Sas, een relatief drukbezette wedstrijd.
De eerste 2 jaar modderde ik maar wat aan, procentueel zat ik in 2005 bij de laatste 5% van de aangekomen lopers en het jaar daarna liep ik ergens tussen de laatste 20%. Erg hoopgevend was dat allemaal niet.

Een jaar "goed" trainen liet me een stap in de goede richting zetten (2007) en daarna kon ik toch nog steeds verder evolueren ondanks dat de laatste 2 jaar goed presteren op de Corrida van ondergeschikt belang was.

Ik zal er niet over liegen, ik moet er erg veel voor doen en er kruipt heel wat tijd in, het merendeel van het jaar ben ik moe en heb ik ergens wel iets die opspeelt . Het kost me ook heel wat geld en enkele statussymbolen. Gelukkig doe ik het graag en wil ik momenteel niks anders.
Ik zal hoogstwaarschijnlijk nooit "echt" snel zijn. Maar ik heb toch het gevoel dat ik de limieten van mijn lichaam steeds verder opgeschoven heb en ik hoop dat ik ooit ergens dicht tot bij mijn ultieme potentieel geraak.
En dus niet ergens blijf hangen rond de 80% van mijn mogelijkheden waar zovelen al tevreden mee zijn.

Er zijn geen binnenwegen!

Via via kwam ik aan volgende blogpost, omdat ik hem zo goed vind neem ik hem integraal over.
Maar het komt er op neer wie, het uiterste wil van zijn talent (of dat nu een sub -30 10k is, of een sub 40) moet bereid zijn er voor te trainen.

Tor Arne Hetland is real. I saw him. Actually, I closed out the bar with him last night. The guy lives in a different world than you and I do. And, he’s a hell of a lot faster than we will ever be.

I wanted to suck some training talk out of him, so I made up some BS about having a bad race and threw in a cheap shot about Americans being slow (USST, I didn’t mean it at all).

Through the noise, norwegian, and waking up at 11am, here’s the best that I can remember from a conversation/rant/binge between 1:30 and 2am:

He said, “All that matters is you have a good miljø (which means culture and environment) and that you have the…(tried to explain ‘the fire within you’, but couldn’t).” He was very animated. “Where did you finish today?”

“50,” I lied.

“Ja. You are here now with (unnamed coach),”

(places a beer in the lonely corner of the bar)

“This is winning your Nationals.”

(places a beer in front of him)

“This is winning a World Cup.”

(practically tosses a beer out of reach and off the bar)

“If you want to win you need to train 1200 hours like Justyna (Kawuckchuck). You are not even close.” he said.

“That’s rediculous! Not to mention totally ‘questionable’,” I said.

“But have you tried? No. That’s why you won’t win. If you train 1200 hours THEN you will know how to train. You are not even close.”

The thing that blew me away is that it was immediately apparent that he comes from a COMPLETELY different world than we do. He’s right, we aren’t even close. Nowhere near it.

When guys like him talk about training it’s not about getting faster or making some team, it’s about *winning world cups*. Even when he’s talking to someone he doesn’t know.

He’s right, he has the miljø, so he doesn’t have to consider second best. It’s tip-top or nothing. Train more, *lots* more. Don’t expect help, because you are the one that has to race. Don’t come to a workout and say “what are we doing today?” - just show up with a plan.

This energy I got from that beer soaked nordmann is something I can’t describe in writing.

Corrida van 't Sas 2010

Deze morgen stond ik aan de start van de Corrida van 't Sas. De bedoeling was zo goed mogelijk te lopen en zo zwaar mogelijk af te zien. Omdat dit geen prioritaire wedstrijd was had ik niet getaperd dus was het bang afwachten wat het worden zou.

De start miste ik compleet, gelukkig is dat langs hier niet zo erg, adrenaline, testosteron en dergelijke maken dat 95% van de lopers meer dan 30% boven hun gemiddelde snelheid starten (en de prijs die betalen ze hoe dan ook), dus na een kilometer kon ik aansluiting maken bij het eerste peloton en vreemd genoeg kom ik daar redelijk snel aan de leiding te lopen ( Davy loopt dan een goede 100meter verder op kop daartussen nog 2 sterke lopers), iets wat me eigenlijk wel verbaasd, de mannen rond me schat ik allemaal frisser in dan mijzelf.

Na een tijdje voel ik me verzwakken en is er wat discussie in de groep over wie het kopwerk moet doen.(ik ben niet fris en dan kan ik wel wat zeuren, niet op letten makkers!)

Op 2 kilometer van het eind versnelt de snelste man van het groepje (Patrick Van Petegem) wij (Stijn, Kenneth en ik ) kunnen niet voldoende antwoorden.
Aan de streep blijft de rangschikking ongewijzigd: 1) Davy Stieperaere 23'46 op 7,4km (18,7km/h) 2)Deschodt Bert op 8" 3)Van Driesse Tom op 16" 4) Van Petegem Patrick op 49" 5) Ik op 59" 6) Stijn Spriet op 1'07 7) Kenneth Vanduyfhuys op 1'18.

Een leuk extraatje is dat ik "en route" mijn besttijd voor de 5k met een seconde verbeter !

Maand in Training : Januari 2010

De eerste maand was een goeie ! Ik liep ongeveer 527 kilometer. De training verliep volgens het shock loading principe, dat wil zeggen de ene week liep ik echt weinig - Ik heb 2 weekjes staan van 95 en 61 kilometer- en de andere weken liep ik echt veel -2weken van meer dan 160 kilometer.

Ik denk wel mijn kilometers niet meer zo hoog te laten oplopen, ik voel dat dit momenteel iets te veel is voor mijn lichaam. Ook ben ik niet zeker dat shock loading een zo interessant systeem is voor een uithoudingssport. Misschien toch terug steploading gebruiken?

Kensho qoute : Charlie Spedding

"My whole life I had dreamed of a moment like this. I was seen as an outsider but I had convinced myself I could get a medal.

"Before the race I concentrated on one thing - positive thinking - because if you don't believe it can happen it won't. It's no good kidding yourself. It has to be for real. You have to believe with all your heart."

Charlie Spedding over zijn bronzen medaille op de Olympische spelen in Los Angels (1984).

Kleine berichten

Nieuwe Loopsite

De Loopgroep waar ik bij train heeft een nieuwe website ! Wie interesse heeft kan eens een kijkje nemen op Hermes Afstandlopers! Ik heb de link toegevoegd op de linkerkolom van mijn blog

Loopblogs

't Stond onlangs in Runners world, de loopblogs sterven uit. Jammer maar ergens ook normaal, zelf heb ik nog geen plannen om te stoppen, maar misschien zal ik weer wat sleutelen aan de formule.
Mijn twitter account doe ik nu in het Engels en het heeft me toch een verdubbeling van mijn volgers opgeleverd. Misschien dachten sommigen dat het "het naar mijn hoofd gestegen was" maar ik ben gewoon op zoek naar meer lezers.
Mijn blog in het Engels te schrijven zal waarschijnlijk niet snel gebeuren aangezien mijn Engels te slecht is! Toch zal ik iets moeten veranderen, voor 5 maten en een nobele ziel schrijven is best wel frustrerend !

Loopstage Lanzarote !

Omdat het iets was die ik altijd al eens willen doen heb en de gelegenheid zich onverwachts aanbood, kon ik begin januari een weekje op loopstage naar Lanzarote.
Hoewel ik vooraf mijn twijfels had of Lanzarote wel de geschikte plaats was voor een pure loopstage, moet ik nu zeggen : Ik kan me geen betere plek op deze planeet inbeelden dan Lanzarote voor een trainingskamp van een week!

Aangezien ik momenteel niet echt belangrijke wedstrijden in het vooruitzicht heb, legde ik het accent van mijn trainingen op aeroob vermogen. De meeste trainingen werden zo dus afgelegd in de zone 70 - 84% van mijn maximale hartslag. Omdat ik er eigenlijk met zo goed als niemand rekening moest houden en er een soort van Keniaanse lopers-levensstijl op na kon houden (Lopen - eten - luieren - slapen - lopen - eten - slapen) deelde ik de trainingen meestal op in 2 sessies.
De intervaltraining stond die week op een wat lager pitje: enkele 200meters op de piste en een op marathongevoel gelopen halve marathon.

Indrukken

De eerste dag was ik wat onwennig, iedereen liep zo een beetje een standaardtoertje op een verharde weg, goed er was een mooi zeezicht, maar daarvoor had ik geen 4 uur op een vliegtuig gezeten.

Gelukkig geraakte ik aan een boekje met wat suggesties voor tochtjes en dan was het hek van de dam! Op minder dan 2 kilometer van het domein waar ik verbleef, bevond ik me in een heel andere wereld, onverharde wegen, trails en heuvels, waar bijna geen mens te bekennen was ! Ik was op slag verliefd op dit eiland.

Halve Marathon

Op dinsdag was er de wekelijkse halve marathon, een informele wedstrijd waar er niks te winnen viel behalve de eer en vriendschap. Op papier was ik zeker niet de sterkste loper van de 17 deelnemers, er waren 5 deelnemers met snellere tijden op de marathon en er was een Noors meisje die allemaal identieke pr's had als ik, behalve dan haar marathon pr, die was een kwartier sneller dan de mijne!
Toch kwam ik redelijk snel op kop en na 5 km kon ik mijn laatste kompaan afschudden. Ik liep door een schitterend landschap op een redelijk comfortabel tempo, een fotograaf -James Holtquist- trok onderstaande veelzeggende foto. Uiteindelijk eindigde ik als eerste in een tijd van 1h18min50s en had bijna 3 minuten voor op de tweede.
Deze overwinning had als plezierig neveneffect dat ik aantal toffe gasten leerde kennen waarmee ik dan regelmatig mee ging lopen. Na een dag of twee kon ik me nauwelijks nog voorstellen dat ik deze mensen nog maar pas kende, het leek of we al jaar en dag samen liepen !

Balans

Dit was echt een heerlijke stage, het deed echt pijn om er al zo snel weer weg te moeten gaan. Ik ben diegenen die me deze kans&vertrouwen gegeven hebben echt dankbaar ! Merci L. Merci V.!